ต้นเดือนธันวาคม 2568 ในพื้นที่ตำบลบ้านนาและตำบลสะกอม อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา พื้นที่หลายแห่งยังคงมีร่องรอยของน้ำท่วมใหญ่หลงเหลืออยู่ บ้านเรือนเปียกชื้น ข้าวของเสียหาย และชีวิตที่ต้องเริ่มต้นใหม่อย่างไม่ทันตั้งตัว ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ อาสาสมัครฉือจี้ได้ลงพื้นที่นำสิ่งของจำเป็น ทั้งเครื่องใช้ อุปกรณ์ทำความสะอาด และยารักษาโรค จำนวนกว่า 3,000 ชุด ไปมอบให้ผู้ประสบภัย เพื่อช่วยบรรเทาความเดือดร้อนในระยะเร่งด่วน
เบื้องหลังการช่วยเหลือ คือการทำงานแข่งกับเวลา ทีมหนึ่งลงสำรวจพื้นที่เพื่อดูความเสียหายและความต้องการจริงของชาวบ้าน ขณะที่อีกทีมเร่งจัดเตรียมและแพ็กของเพื่อให้ส่งถึงมือผู้เดือดร้อนได้เร็วที่สุด
จากบ้านทั้งหลัง เหลือเพียงกระสอบใบเดียว
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง คุณยายแมะวัย 90 ปี อาศัยอยู่กับครอบครัวใหญ่ ตั้งแต่ทารกวัยแปดเดือน ไปจนถึงผู้สูงอายุ พวกเขาไม่เคยเจอน้ำท่วมรุนแรงแบบนี้มาก่อน บ้านชั้นเดียวไม่อาจต้านน้ำที่ไหลบ่าเข้ามาอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานระดับน้ำก็สูงถึงเข่า
คืนนั้นราวห้าทุ่ม น้ำเพิ่มระดับอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดท่วมถึงหลังคา ทุกคนต้องรีบอพยพไปศูนย์พักพิงที่โรงเรียน ใกล้บ้านนานถึงสิบวัน ก่อนออกจากบ้าน ลูกสาวได้เพียงหยิบของจำเป็นใส่กระสอบเล็ก ๆ แล้วซ่อนไว้บนฝ้า ส่วนที่เหลือถูกน้ำพัดหายหรือเสียหายทั้งหมด
วันที่ต้องหนีออกมา พวกเขามีเพียงเสื้อผ้าติดตัวและเตาแก๊สหนึ่งตัว เพราะในบ้านมีเด็กเล็ก ครอบครัวไม่กล้าเสี่ยงพึ่งพาอาหารแจกเพียงอย่างเดียว กลัวว่าเด็กจะไม่อิ่ม
เมื่ออาสาสมัครเข้าไปเยี่ยม ยายแมะยังมีอาการ ไข้และหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่ผ่านมา ยาที่นำไปมอบให้มีทั้งยาลดไข้และของจำเป็นอื่น ๆ ลูกสาวบอกว่าในบ้านไม่มีแม้แต่ยาไว้ใช้ การได้รับความช่วยเหลือในวันนั้นจึงเป็นมากกว่าของใช้ แต่คือความโล่งใจเล็ก ๆ ในวันที่ทุกอย่างยังไม่เข้าที่เข้าทาง
ใต้ถุนบ้านที่ว่างเปล่า แต่ไม่ไร้ความห่วงใย
อีกมุมหนึ่งของหมู่บ้าน คุณตาหมัด วัย 83 ปี ใช้ชีวิตลำพังตรงใต้ถุนบ้าน ข้าวของทั้งหมดและฝาบ้านของเขาถูกน้ำพัดหายไป เหลือเพียงพื้นที่ว่างใต้ถุนบ้านที่เขาใช้เป็นที่นอนชั่วคราวในตอนนี้
แม้ลูกสาวที่แต่งงานออกไปจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เธอแวะมาดูแลพ่อทุกวัน นำหมอน ผ้าห่ม และอาหารมาให้ ความช่วยเหลือเล็ก ๆ ในครอบครัว กลายเป็นแรงพยุงใจสำคัญในวันที่ทุกอย่างพังทลาย
คุณตาหมัดบอกว่า แม้จะสูญเสียมากแค่ไหน แต่การที่ยังมีคนในชุมชนและอาสาสมัครแวะเวียนมาถามไถ่ ก็ทำให้รู้สึกว่าไม่ได้เผชิญเรื่องนี้เพียงลำพัง
หลังจากวันที่น้ำลด สู่ก้าวแรกของการฟื้นคืน
ขณะที่ คุณตาเจาะโดย วัย 86 ปี ซึ่งมีอาชีพสานเสื่อจากกก ต้องเผชิญกับความสูญเสียเช่นกัน วันที่น้ำมา เขาและคุณยายฮัมเราะ วัย 67 ปี ต้องย้ายที่หนีหลายครั้ง เพราะแม้แต่จุดอพยพก็ยังถูกน้ำท่วม คุุณยายฮัมเราะเล่าว่า ตอนหนีออกมาแทบไม่ทันได้หยิบอะไรติดตัว ความทรงจำในคืนนั้นยังทำให้เธอสะเทือนใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ อาสาสมัครที่ไปเยี่ยมได้เพียงนั่งอยู่ข้าง ๆ รับฟัง และปลอบโยนอย่างเงียบ ๆ
หลังน้ำลด สิ่งที่เหลืออยู่ ไม่ใช่แค่บ้านที่เสียหาย แต่เป็นร่างกายที่เริ่มส่งสัญญาณ เท้าที่แช่น้ำนาน กลายเป็นแผลน้ำกัดเท้า ทั้งแสบ ทั้งคัน และเสี่ยงลุกลาม อาสาสมัครฉือจี้จึงหยิบยาสามัญประจำบ้านที่เตรียมมามอบให้ อธิบายวิธีใช้ทีละอย่าง รวมถึงยาทาแผล พร้อมกำชับให้รีบดูแลรักษา ก่อนที่อาการจะหนักไปกว่านี้
ภัยพิบัติอาจผ่านพ้นไปแล้ว แต่สิ่งที่ยังคงอยู่คือความเสียหาย และชีวิตที่ต้องค่อย ๆ ฟื้นกลับมาใหม่ ในพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้ ความช่วยเหลืออาจเริ่มจากของจำเป็นไม่กี่ชิ้น แต่สำหรับใครบางคน มันคือจุดเริ่มต้นของการยืนขึ้นอีกครั้ง หลังจากวันที่ทุกอย่างถูกน้ำพัดหายไป
เรื่อง บุษรา สมบัติ 
ภาพ พิณญ์ธิชา จันทร์สุขศรี, สิงหราช ชวนชม
